Interpelacje - 15 kwietnia 2009 r. E-1039/2009

Odpowiedź udzielona przez Jacques’a Barrota w imieniu Komisji

Komisja nie zna sprawy Jakuba Tomczaka i nie posiada uprawnień do ingerowania w bieżące działania wymiaru sprawiedliwości w żadnym z państw członkowskich. Dlatego Komisja nie może skomentować konkretnej sprawy Jakuba Tomczaka. Niemniej jednak można poczynić kilka ogólnych uwag.

Europejski nakaz aresztowania (EAW) opiera się na zasadzie wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych. W sprawie przestępstw zagrożonych karą dożywotniego pozbawienia wolności decyzja ramowa w sprawie europejskiego nakazu aresztowania zakłada(1), że organ sądowy państwa członkowskiego wykonującego EAW może odmówić wykonania EAW, jeśli państwo członkowskie, które wydało EAW nie udzieli gwarancji, że w przypadku stosowania wyroku dożywocia w jego systemie prawnym istnieją przepisy dopuszczające rewizję wymiaru kary, dokonywaną na wniosek lub najpóźniej po upływie 20 lat, albo wystąpienie o zastosowanie prawa łaski, o co osoba ta ma prawo się ubiegać.

W przypadku gdy osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania do celów ścigania, jest uznawana za obywatela lub osobę stale przebywającą w wykonującym nakaz państwie członkowskim, przekazanie następuje pod warunkiem, że osoba ta zostaje przekazana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego, orzeczonych w wydającym nakaz państwie członkowskim(2).

W dniu 27 listopada 2008 r. Rada przyjęła decyzję ramową nr 2008/909/WSiSW o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności ? w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej.(3) Ta nowa decyzja ramowa zakłada(4), że jeżeli kara ze względu na jej czas trwania jest niezgodna z prawem państwa wykonującego, właściwy organ tego państwa może podjąć decyzję o dostosowaniu kary, w przypadku gdy kara ta przekracza maksymalny wymiar kary przewidziany za podobne przestępstwa w prawie krajowym tego państwa, a dostosowanie kary nie może spowodować zaostrzenia kary orzeczonej w państwie wydającym pod względem rodzaju lub czasu trwania.

(1) Art. 5 pkt 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190 z 18.7.2002 r.). (2) Art. 5 pkt 3 decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania. (3) Dz.U. L 327 z 5.12.2008 r.

(4) Art. 8 ust. 2 i 4 decyzji ramowej nr 2008/909/WSiSW.

http://www.europarl.europa.eu/sides/getAllAnswers.do?reference=E-2009-1039&language=PL